Lipiec miesiącem ku czci Krwi Chrystusa – zanurzajmy w Niej wszystkie nasze sprawy, nas samych i Ojczyznę

Modlitwa na zakończenie dnia

Jezu, zanurzam w Twojej Przenajdroższej Krwi ten kończący się dzień. Zanurzam ludzi, których spotkałam: błogosław tym, którzy myśleli albo mówili o mnie dobrze, którzy wyświadczyli mi dobro. Błogosław także tym, którzy wyrażali się o mnie źle – niech ich myśli i słowa mnie nie dotykają, ale im też nie szkodzą. Jeśli mieli rację – przepraszam, jeśli nie mieli – wybaczam. Popełnione wobec mnie zło obróć w dobro – ich i moje.

Zanurzam w Twojej Krwi, Panie, wszystkie sytuacje, które dziś zaistniały, wszystkie sprawy, które załatwiłam, rozmowy, które przeprowadziłam. Zanurzam wszystko, co zrobiłam, co było dobrze – pobłogosław, co było źle – w swoim miłosierdziu napraw. Proszę aby Twoja Krew przenikała te osoby i sprawy, przynosząc według Twojej woli uwolnienie, oczyszczenie, uzdrowienie i uświęcenie.

Niech zajaśnieje chwała Twojej Krwi i objawi się jej moc. Cały dzień składam Bogu Ojcu przez wstawiennictwo Maryi, zawierzając jej moją przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, bez warunków i bez zastrzeżeń. Proszę Cię, Jezu, o dobrą i spokojną noc dla mnie i moich bliskich oraz o dobrą śmierć dla tych, którzy dzisiaj przejdą do wieczności. Amen.

Lipiec – miesiąc szczególnej czci Krwi Chrystusa

Zgodnie z tradycją Kościoła, miesiąc lipiec to czas poświęcony szczególnej czciNajświętszej Krwi Chrystusa (święto zostało usunięte z kalendarza Kościoła w 1969 r.).Pierwsze wzmianki o czczeniu Krwi znajdziemy we wczesnochrześcijańskich hymnach i dziełach Ojców Kościoła. Św. Jan Chryzostom widział w Niej m. in. skuteczny środek umocnienia w walce ze złem: „Odeszliśmy od stołu niczym lwy ziejące płomieniami. Staliśmy się postrachem dla demona, myśląc o tym, Kim jest nasz Wódz i jak niezmiernie nas miłuje… Ta Krew, gdy godnie przyjęta, oddala demony, przywołuje aniołów, a nawet samego Pana aniołów… Ta Krew wylana oczyszcza świat cały… Ona jest ceną wszechświata, za którą Chrystus odkupił Kościół…”.

Kult Przenajdroższej Krwi związany jest z tajemnicą Krzyża i Eucharystii i kult reli­kwii Krwi Chrystusa opiera się na dwóch ich „odna­le­zie­niach”, które miały miej­sce w 804 i 1048r. Pierwsze zostało odnotowane w „Annałach Królewskich Franków”, a drugie opisane w dwóch źródłach: „O odnalezieniach Krwi Pańskiej” i w „Kronikach” szwedzkiego mnicha Hermana di Reichenau. Na podstawie tych źródeł znana jest historia rzymskiego żołnierza Longina, który na Golgocie przebił włócznią bok Jezusa. Po nawróceniu Longin przywiózł do Mantui ziemię z Kalwarii zbroczoną Krwią Chrystusa oraz gąbkę, którą pojono konającego Jezusa. W 1053 r. papież Leon IX przybył do Mantui, oddał cześć relikwii i potwierdził jej autentyczność.

Przez wieki papieże troszczyli się o rozwój kultu. Papież Benedykt XIV polecił ułożyć Mszę św. i oficjum ku czci Boskiej Krwi. Pius IX dekretem Redempti sumus (1849 r.) wprowadził obchody święta Krwi Chrystusa w całym Kościele. Pius X zatwierdził datę święta na 1 lipca. Papież Jan XXIII, wielki czciciel Przenajdroższej Krwi, który swoje nabożeństwo do Ceny Zbawienia wyniósł z rodzinnego domu mówił: „to nabożeństwo zostało mi wpojone już w życiu rodzinnym, od wczesnych lat mojego dzieciństwa. Pozostaje mi w pamięci żywe wspomnienie moich sędziwych rodziców, recytujących w dniach miesiąca lipca litanię do Najdroższej Krwi”, zatwierdził Litanię do Krwi Chrystusa w całym Kościele, o czym mówi w liście apostolskim Inde a Primis – O kulcie Najdroższej Krwi Jezusa Chrystusa – 30.06.1960 r.. Ogromny wpływ na rozwój czci Krwi Jezusa miały cuda Eucharystyczne np. w Lanciano i Orvieto (Włochy).

Powrót kultu Krwi Chrystusa (po kryzysie w epoce odrodzenia) nastąpił w epoce napoleońskiej, kiedy ataki na Kościół były wzmożone. W 1808 r. w bazylice San Nicola in Carcere w Rzymie, gdzie znajdowały się relikwie Krwi Chrystusa powstało Bractwo Przenajdroższej Krwi. Jego założyciel, ks. Franciszek Albertini, pragnął przez „Koronkę Przenajdroższej Krwi” mobilizować ludzi do walki z ówczesnymi problemami – bezrobociem, demoralizacją czy alkoholizmem. Apostołem Krwi Chrystusa był w XIX stuleciu także rzymski kapłan św. Kasper del Bufalo założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa. Obecnie w Częstochowie pod opieką Misjonarzy znajduje się jedyne w Polsce sanktuarium Przenajdroższej Krwi, gdzie od 1998 r. czczone są relikwie Krwi Chrystusa z Mantui – dar Sióstr Przenajdroższej Krwi z Schellenbergu (Księstwo Lichtenstein).

Również Jan Paweł II w rozważaniu przed modlitwą Anioł Pański dnia 1 lipca 2001 r. przypomniał, że: „lipiec, to miesiąc, który zgodnie z ludową tradycją poświęcony jest kontemplacji Najświętszej Krwi Chrystusa, niezgłębionej tajemnicy miłości i miłosierdzia. Krew Chrystusa jest ceną, którą Bóg zapłacił, aby wyzwolić ludzkość z niewoli grzechu i śmierci. Jest niezbitym dowodem miłości niebieskiego Ojca do każdego człowieka, bez żadnego wyjątku. To Krew, której jedna kropla może wybawić cały świat od wszelkiej winy”.

Duchowość Krwi Jezusa to szczególne zaproszenie, by w codziennym zmaganiu z trudnościami, w dobie cywilizacji śmierci, neopogaństwa, demoralizacji, szerzącego się okultyzmu, deptania ludzkiej godności „zbierać” Drogocenną Krew Baranka i obmywać świat, by usłyszeć „krzyk Krwi” we wszelkich biedach dotykających drugiego człowieka, w ciemnościach ludzkiej duszy.

Litania do Najdroższej Krwi Chrystusa

Kyrie, eleison, Chryste, eleison, Kyrie, eleison.
Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Krwi Chrystusa, Jednorodzonego Syna Ojca Przedwiecznego,
wybaw nas (powtarza się),
Krwi Chrystusa, wcielonego Słowa Bożego,
Krwi Chrystusa, nowego i wiecznego Przymierza,
Krwi Chrystusa, przy konaniu w Ogrójcu spływająca na ziemię,
Krwi Chrystusa, tryskająca przy biczowaniu,
Krwi Chrystusa, brocząca spod cierniowej korony,
Krwi Chrystusa, przelana na Krzyżu,
Krwi Chrystusa, zapłato naszego zbawienia,
Krwi Chrystusa, bez której nie ma przebaczenia,
Krwi Chrystusa, którą w Eucharystii poisz i oczyszczasz dusze,
Krwi Chrystusa, zdroju miłosierdzia,
Krwi Chrystusa, zwyciężająca złe duchy,
Krwi Chrystusa, męstwo Męczenników,
Krwi Chrystusa, mocy Wyznawców,
Krwi Chrystusa, rodząca Dziewice,
Krwi Chrystusa, ostojo zagrożonych, .
Krwi Chrystusa, ochłodo pracujących,
Krwi Chrystusa, pociecho płaczących,
Krwi Chrystusa, nadziejo pokutujących,
Krwi Chrystusa, otucho umierających;
Krwi Chrystusa, pokoju i słodyczy serc naszych,
Krwi Chrystusa, zadatku życia wiecznego,
Krwi Chrystusa, wybawienie dusz z otchłani czyśćcowej,
Krwi Chrystusa, wszelkiej chwały i czci najgodniejsza,
PANIE JEZU, który gładzisz grzechy świata,
przepuść nam, Panie.
PANIE JEZU,, który gładzisz grzechy świata,
wysłuchaj nas, Panie.
PANIE JEZU, który gładzisz grzechy świata,
zmiłuj się nad nami.

L: Odkupiłeś nas, Panie, Krwią swoją.
W: I uczyniłeś nas Królestwem Boga naszego.

MÓDLMY SIĘ

W swojej magisterskiej historii władzy światowej od 1500 r., Powstaniu i upadku wielkich mocarstw , która, nawiasem mówiąc, była prezentem maturalnym w 1988 r., który zainspirował mnie do zostania zawodowym historykiem — historyk z Yale Paul Kennedy napisał, że jego praca nie była wyłącznie historię wojskową lub gospodarczą, ale chciał „skoncentrować się na interakcji ”między ekonomią a strategią, ponieważ każde z wiodących państw w systemie międzynarodowym dążyło do zwiększenia swojego bogactwa i władzy, aby stać się (lub pozostać) zarówno bogatym, jak i silnym”. Później w swojej książce, zastanawiając się nad II wojną światową, Kennedy napisał: „Wyraźnie widać, że siła ekonomiczna nigdy nie miała jedynego wpływu na skuteczność militarną, nawet w zmechanizowanej, totalnej wojnie 1939-1945”. Kennedy przedstawił następującą analizę: „Ekonomia, parafrazując Clausewitza, miała mniej więcej taki sam stosunek do walki, jak rzemiosło miecznika do sztuki szermierki”. Innymi słowy, wyższa siła ekonomiczna i technologiczna wykuła środki do walki, a przewaga liczebna mogła zapewnić przewagę do zwycięstwa, ale materiał wojenny nie mógł zastąpić rzeczywistej wydajności w rękach wojowników na polu bitwy.

Bitwa, którą chciałbym omówić, skupiała się na interakcji między ekonomią a imperiami. Zaczęło się to ostatniego dnia czerwca 1944 roku, kiedy goście konferencji zaczęli przybywać do cichego i niedawno odnowionego 234-pokojowego hotelu o nazwie Mount Washington, położonego głęboko w Białych Górach w New Hampshire. Konferencja Monetarna i Finansowa ONZ, która stała się znana jako konferencja z Bretton Woods w związku z osiągniętym tam porozumieniem, zgromadziła przedstawicieli 44 narodów, w tym Związku Radzieckiego i Chin, aby stworzyć nowy powojenny międzynarodowy system monetarny.  

Dla 730 uczestników stawka nie mogła być wyższa. Eksperci ekonomii wierzyli, że zadanie zapobieżenia III wojnie światowej leży ostatecznie w ich rękach. Ciążyło na nich poprzednie trzydzieści lat historii. Po pokoju wersalskim wiedzieli dokładnie, jak głęboko zadłużone narody uległy radykalizacji. Wiedzieli, że próby ponownego zainstalowania standardu złota, które zakończyły się w 1914 roku, doprowadziły do niestabilności finansowej na arenie międzynarodowej w latach dwudziestych. Wiedzieli, że faszystowska infekcja wzmocniła się niepewnością ekonomiczną, a globalna depresja, która ogarnęła lata 30., uczyniła z agresywnego militaryzmu atrakcyjną i skuteczną drogę do rozwiązywania problemów gospodarczych, takich jak bezrobocie i brak zasobów naturalnych. Teraz, w sednie narastającej wojny, byli tam, by przerwać błędne koło. Fascynujące w tym, co jeden z autorów nazwał „Bitwą o Bretton Woods”, jest to, że toczyła się ona przede wszystkim między dwoma narodami alianckimi, których wojska dosłownie ginęły razem w Normandii we Włoszech, na morzach i na Dalekim Wschodzie: Wielka Brytania i Stany Zjednoczone. Prawdę mówiąc, Bretton Woods było właściwie końcem mylącej kampanii między słabnącym Imperium Brytyjskim a nieco niechętnym, wschodzącym amerykańskim imperium. A historia o tym, jak alianci doszli do porozumienia, jest pełna ironii. Bretton Woods było właściwie końcem mylącej kampanii między słabnącym Imperium Brytyjskim a nieco niechętnym, wschodzącym amerykańskim imperium. A historia o tym, jak alianci doszli do porozumienia, jest pełna ironii. Bretton Woods było właściwie końcem mylącej kampanii między słabnącym Imperium Brytyjskim a nieco niechętnym, wschodzącym amerykańskim imperium. A historia o tym, jak alianci doszli do porozumienia, jest pełna ironii.  

Chociaż nie mamy czasu na recytowanie międzywojennej historii standardu złota, ważne jest, aby zauważyć, że w tej sprawie była zła krew między dwoma anglojęzycznymi narodami. Wielka Brytania zrezygnowała z międzynarodowego standardu złota w 1931 roku. Ważnym szczegółem tego, co wydarzyło się w Bretton Woods, jest jednak to, że podczas gdy funt szterling stracił swoją „peg” lub ustaloną cenę na rzecz złota, funt pozostał „powiązany” z innymi waluty w krajach Wspólnoty Brytyjskiej, które mogły oczekiwać stabilnych kursów wymiany funta w ramach systemu preferencji imperialnych. Kiedy w 1933 r. odbyła się londyńska konferencja ekonomiczna w celu przywrócenia stabilnych kursów wymiany funta i dolara w oparciu o standard złota, prezydent Franklin Roosevelt storpedował konferencję, oświadczając: „Uznałbym to za katastrofę równoznaczną z tragedią światową, gdyby największa konferencja narodów, zwołana, by doprowadzić do rzeczywistej i trwałej stabilności finansowej. . . pozwolił sobie na czysto sztuczny i tymczasowy zabieg. . ”. Na mocy nakazu wykonawczego FDR „nacjonalizował” złoto, co oznacza, że wszystkie amerykańskie dostawy w prywatnych rękach musiały zostać przekazane Skarbowi USA po niższej cenie (20,67 USD) niż na obecnym rynku (29,62 USD). FDR chciał zdewaluować dolara, więc był przeciwny wszelkim „powiązaniem” ze złotem. 67) niż obecny rynek (29,62 USD). FDR chciał zdewaluować dolara, więc był przeciwny wszelkim „powiązaniem” ze złotem. 67) niż obecny rynek (29,62 USD). FDR chciał zdewaluować dolara, więc był przeciwny wszelkim „powiązaniem” ze złotem.  

Jak na ironię, jednak wraz z tym aktem i ożywieniem gospodarki amerykańskiej pod koniec 1933 r. siła nabywcza dolara wzrosła. W 1934 r. złoto ustabilizowało się na poziomie około 35 dolarów za uncję, gdzie pozostało mniej więcej dekadę później, kiedy delegaci walczyli o swoje projekty przy stołach konferencyjnych i barze w Bretton Woods. Jestem pewien, że ta liczba brzmi dziś znajomo dla wielu z was, ponieważ najważniejszym wnioskiem, jaki większość ludzi wie o konferencji w Bretton Woods, jest to, że Stany Zjednoczone zgodziły się na zakup złota po 35 dolarów za uncję w powojennej przyszłości – innymi słowy, zgodziliśmy się „powiązać” dolara ze złotem i pozwolić innym walutom narodowym „unosić się” ich wartości w stosunku do dolara.  

Jest jednak coś, o czym większość ludzi nie wie: pierwszy formalny plan reformy powojennego międzynarodowego systemu monetarnego nie został zaproponowany przez Wielką Brytanię ani Amerykę. Została wysunięta przez nazistowskie Niemcy. W lipcu 1940 roku, po klęsce Francji, minister gospodarki Hitlera Walter Funk ujawnił niemiecki plan finansowego „Nowego Porządku” w całym nazistowskim imperium. Plan był w rzeczywistości wyrafinowany: znaczenie złota zostało zasadniczo wyeliminowane, a inne waluty narodowe płynęły ze sobą; kraje spoza systemu nazistowskiego musiałyby zrównoważyć swój eksport i import z systemem nazistowskim; a płatności byłyby przekazywane za pośrednictwem izby rozliczeniowej w Berlinie. Jak to ujął historyk Ed Conway, jeśli zmruży się oczy, można zobaczyć „wczesny plan” współczesnej Unii Europejskiej.

Ponieważ była to poważna propozycja, Harold Nicolson z brytyjskiego Ministerstwa Informacji przekazał plan najwybitniejszemu ekonomiście tamtych czasów, Johnowi Maynardowi Keynesowi, i poprosił go o zdyskredytowanie go. Keynes, który nigdy nie czytał wcześniej ustalonego scenariusza, zamiast tego oświadczył, że cytuję: „Moim zdaniem około trzy czwarte fragmentów cytowanych z niemieckich audycji byłoby całkiem doskonałe, gdyby zamiast Niemiec nazwana była Wielka Brytania. . . Jeśli plan Funka jest przyjmowany za dobrą monetę, jest doskonały i właśnie o tym powinniśmy myśleć”. Ta wymiana zmusiła Keynesa i Brytyjczyków do zastanowienia się nad tym, jak powinien wyglądać powojenny porządek monetarny. Oczywiście Keynes był znany na całym świecie jako ekonomista, który rozerwał traktat wersalski na strzępy swoją polemiką z 1919 roku Ekonomiczne konsekwencje pokoju. W tej pracy zniszczył głębokie długi, które zostały nałożone na Niemcy. Jest jednak ironia, z którą Keynes musiał się zmierzyć w 1940 roku, a która miała głęboki wpływ na przebieg konferencji w Bretton Woods cztery lata później: podczas II wojny światowej Wielka Brytania była krajem zadłużonym.

Inną ironią było to, że Keynes, który bezwstydnie wiwatował FDR w 1933 roku, gdy prezydent dążył do zniszczenia standardu złota, zaczął teraz formułować powojenne plany oparte na wizji nazistowskiej, ale ze zwiększoną rolą złota w systemie. Wizja powojennego świata Keynesa koncentrowała się na tym, co początkowo nazwał Europejskim Funduszem Odbudowy, który na konferencji w Bretton Woods stał się Bankiem Światowym i który zapewniłby długoterminowe inwestycje gospodarcze i wzrost wśród krajów członkowskich. Jako zadłużony kraj, który pragnął utrzymać swoją „sferę funta szterlinga” w powojennym świecie, wielkim powojennym wyzwaniem monetarnym Wielkiej Brytanii było zapobieżenie odpływowi złota i funta szterlinga z Banku Anglii. Tutaj zawsze pojawia się odwieczne pytanie o wpływ jednostki na historię. John Maynard Keynes był znany jako niezależny myśliciel, genialny don z Cambridge, wysoki i przenikliwie charyzmatyczny. Był czczony jako prorok za potępienie Wersalu, a jako ekonomista teoretyk budził podziw jego wyjaśnieniami ekonomii kapitalistycznej w 1936 r.Ogólna teoria zatrudnienia, odsetek i pieniądza . Nie mniej niż filozof Bertrand Russell powiedział, że za każdym razem, gdy debatował na temat Keynesa, czuł, że bierze swoje życie w swoje ręce, ponieważ Keynes był tak analityczny i przekonujący. Pomimo problemów zdrowotnych, w 1944 Keynes zgodził się poprowadzić brytyjską delegację w Bretton Woods. 

Harry Dexter White i John Maynard Keynes w Bretton Woods, lipiec 1944 r.

Ale mimo całej swojej błyskotliwości Keynes nie mógł przezwyciężyć faktu, że Wielka Brytania była narodem dłużników, a Stany Zjednoczone narodem wierzycieli. Konferencja w Bretton Woods była w rzeczywistości kontrolowana przez biurokratę Departamentu Skarbu USA, dr Harry’ego Dextera White’a. White był skrajnym przeciwieństwem Keynesa: niski, żydowski, z okrągłą twarzą i okularami, znany z tego, że był tak niegrzeczny, że przyszły sekretarz stanu Dean Acheson powiedział później, że kiedy White został oskarżony o bycie komunistą, sam rzucił znacznie gorzej. nazwiska w White. Jeszcze przed Pearl Harbor White zaczął pracować nad własną wizją powojennego porządku monetarnego. Konkrety zawarte w jego planie generalnie odzwierciedlały własne pomysły Keynesa. Była jednak jedna zasadnicza różnica: wizja White’a dotycząca monetarnej izby rozliczeniowej, którą nazwał Międzynarodowym Funduszem Walutowym (lub MFW), pełniłby funkcje bankiera centralnego, kontrolując przepływy kapitału w systemie międzynarodowym. Wizja White’a miała na celu wyeliminowanie tego, co wcześniej uznawano za system standardu złota, ale utrzymywała dolara amerykańskiego w centrum systemu.

Natomiast Keynes przewidział stworzenie nowej międzynarodowej waluty, którą nazwał Bancorw celu ułatwienia wymiany walut dla proponowanego MFW – w tym pomyśle można dostrzec dzisiejsze euro. Ale miał też za zadanie chronić system Preferencji Cesarskich z Londynem jako centrum finansowym. Reprezentując zadłużony kraj, Keynes uważał, że każde porozumienie w sprawie „ustalenia” ceny złota, czy to przez organizację międzynarodową, czy przez Bank Anglii, było finansowo fatalne dla Imperium Brytyjskiego. W zasadzie tak wyglądały sprawy ostatniego dnia czerwca 1944 r., kiedy delegaci zebrali się w Bretton Woods. Wielu delegatów miało synów, którzy walczyli, i obawiali się, że w ciągu trzech tygodni konferencji nadejdą złe wieści. Przed rozpoczęciem właściwej konferencji delegacje amerykańska i brytyjska spotkały się w Atlantic City, aby skompromitować swoje wizje tam, gdzie było to możliwe. Uzgodniono, że White będzie przewodniczył Komisji I,

Ale podczas gdy sojusz anglo-amerykański kierował postępowaniem przez następne trzy tygodnie w lipcu, realia interakcji między ekonomią a imperiami w rzeczywistości ukształtowały wyniki bardziej niż ich najlepiej ułożone plany. Przede wszystkim była finansowa rzeczywistość, w której Stany Zjednoczone były krajem wierzycieli, a Wielka Brytania krajem dłużników. Chociaż Keynes był osobiście traktowany jako gwiazda rocka przez całą konferencję, mniej charyzmatyczni Biali kontrolowali najważniejsze działania w kształtowaniu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który wyraźnie wyłonił się z Banku Światowego jako potężniejszej instytucji monetarnej. Keynes znał charakter konferencji i wiedział, że istnieje sprzeciw wobec jego pomysłu na Bancorjako waluta międzynarodowa. Jednak White celowo umieścił w szkicach MFW łagodną frazę „złoto wymienialne na złoto”, ilekroć potrzebna była konkretna jednostka rozliczeniowa. Kluczowym momentem, który ukształtował porozumienie z Bretton Woods, był moment, w którym AD Shroff z indyjskiej delegacji, zaniepokojony wymienialnością rupii na funta szterlinga w systemie preferencji imperialnych, poprosił delegację amerykańską o podanie dokładnej definicji tego, co „złoto i złoto- wymiana zamienna”.  

W odpowiedzi członek delegacji brytyjskiej, szanowany ekonomista Dennis Robertson, zaproponował, aby „płatność oficjalnego złota i subskrypcja była wyrażona oficjalnymi zasobami złota i dolarów amerykańskich”. Należy zauważyć, że nie był to zwykły błąd ze strony Robertsona — następnego dnia sprawdził, czy w tekście dokumentu znalazło się „złoto i dolary amerykańskie”. Ta sytuacja jest pełna ironii. Po pierwsze, mimo usilnych starań Keynesa, to właśnie rozdarcie między Imperium Brytyjskim a Indiami podniosło do rozstrzygnięcia kwestię roli dolara w nowym systemie. Po drugie, z jeszcze większą ironią, to członek delegacji brytyjskiej zrozumiał, że dolar jest jedyną walutą, która ma siłę i stabilność, by wymienić ją na złoto. To nie Amerykanie zaproponowali umieszczenie dolara w centrum powojennej gospodarki światowej. Zamiast tego przyszło ze słabości Imperium Brytyjskiego, które pękło w dwóch miejscach: po pierwsze, przez rosnącą narodową niepodległość Indii, dążącą do ochrony własnych interesów ekonomicznych; a po drugie, przez słabość zadłużonej Wielkiej Brytanii i Banku Anglii, które nie były w stanie zapewnić stabilnych kursów wymiany. Jedyną opcją było zakotwiczenie międzynarodowego systemu monetarnego w jednej walucie, która mogła: dolarze amerykańskim. którzy nie mogli już zapewnić stabilnych kursów wymiany. Jedyną opcją było zakotwiczenie międzynarodowego systemu monetarnego w jednej walucie, która mogła: dolarze amerykańskim. którzy nie mogli już zapewnić stabilnych kursów wymiany. Jedyną opcją było zakotwiczenie międzynarodowego systemu monetarnego w jednej walucie, która mogła: dolarze amerykańskim.

Jest jeszcze jedna ironia w grze o władzę między imperiami, która toczyła się w Bretton Woods, a dotyczyła wschodzącego imperium militarnego Związku Radzieckiego. Jak już wcześniej wspomniałem, odnosi się to do intencji Harry’ego Dextera White’a. Nie ma wątpliwości, że White dostarczył Związkowi Radzieckiemu w czasie wojny tajne dokumenty rządowe dotyczące amerykańskich planów finansowych i pozycji. Jego motywacje i skala zdrady pozostają dla dzisiejszych historyków niejasne: nigdy nie wstąpił do partii komunistycznej, uważał swoje działania za pomoc sojusznika w czasie wojny, a jego osobiste pisma przekazują jego ekonomiczną wizję przyszłości jako mieszankę kapitalizm i socjalizm, a nie wiara marksistowska. Ale wkrótce po tym, jak White zaprojektował triumf dolara w Bretton Woods, jesienią 1944 roku White stał się gorącym zwolennikiem planu sekretarza skarbu Henry’ego Morgenthau, aby przekształcić przemysłowe Niemcy w pastwiska. Należy zauważyć, że Keynes był przerażony planem Morgenthau. White wyraźnie rozumiał, że plan Morgenthau zdziesiątkuje powojenną wartość Niemcówznak . Gdy armie sowieckie posuwały się po polach bitew Europy, wydaje się, że White uważał, że po wyeliminowaniu funta i znaku jako rywali, sowiecki rubel może wypełnić powojenną próżnię finansową i ostatecznie rzucić wyzwanie dolarowi.

Niestety, tak się nie stało. Kongres uchwalił ustawę z Bretton Woods w lipcu 1945 roku, prawnie wiążąc dolara ze złotem. W grudniu tego roku parlament uchwalił Bretton Woods jako warunek otrzymania pożyczki od Stanów Zjednoczonych, którą Keynes desperacko i zaciekle negocjował. Podczas oficjalnej ceremonii podpisania w Bretton Woods 27 grudnia 1945 r. Związek Radziecki nie wysłał delegatów; White był zszokowany, gdy dowiedział się, że nie podpiszą. 9 lutego 1946 r. Józef Stalin oświadczył: „Marksiści niejednokrotnie twierdzili, że kapitalistyczny system gospodarki światowej zawiera elementy ogólnego kryzysu i konfliktów zbrojnych. . . W rezultacie świat kapitalistyczny dzieli się na dwa wrogie obozy i wybucha między nimi wojna”. Dwa tygodnie później George F. Kennan wysłał swój długi telegram do Departamentu Stanu, a 5 marca Winston Churchill oświadczył w Fulton w stanie Missouri, że „od Szczecina nad Bałtykiem do Triestu nad Adriatykiem na kontynencie opadła żelazna kurtyna”. Trwała zimna wojna. Przepracowany podczas wojny i cierpiący na chorobę serca John Maynard Keynes zmarł w kwietniu 1946 roku. Wpływy Harry’ego Dextera White’a w departamencie skarbu rozpadły się za prezydenta Trumana, któremu nie podobał się plan Morgenthau. W sierpniu 1948 roku, trzy dni po zeznaniach przed Komisją ds. Działań Nieamerykańskich Izby Reprezentantów dotyczących jego powiązań z komunistyczną siatką szpiegowską ujawnioną przez Whittakera Chambersa, White zmarł na atak serca. John Maynard Keynes zmarł w kwietniu 1946 roku. Wpływy Harry’ego Dextera White’a w departamencie skarbu rozpadły się za prezydenta Trumana, któremu nie podobał się plan Morgenthau. W sierpniu 1948 roku, trzy dni po zeznaniach przed Komisją ds. Działań Nieamerykańskich Izby Reprezentantów dotyczących jego powiązań z komunistyczną siatką szpiegowską ujawnioną przez Whittakera Chambersa, White zmarł na atak serca. John Maynard Keynes zmarł w kwietniu 1946 roku. Wpływy Harry’ego Dextera White’a w departamencie skarbu rozpadły się za prezydenta Trumana, któremu nie podobał się plan Morgenthau. W sierpniu 1948 roku, trzy dni po zeznaniach przed Komisją ds. Działań Nieamerykańskich Izby Reprezentantów dotyczących jego powiązań z komunistyczną siatką szpiegowską ujawnioną przez Whittakera Chambersa, White zmarł na atak serca.

Konferencja w Bretton Woods latem 1944 r. była świadkiem globalnego wzrostu amerykańskiego imperium gospodarczego — imperium dolara. Był także świadkiem fatalnego strajku finansowego, który przypieczętował upadek Imperium Brytyjskiego i ufundowanie wschodzącego imperium sowieckiego na sile militarnej i ekonomii socjalistycznej, a nie na ekonomii międzynarodowej. Po sfinansowaniu reanimacji Wolnego Świata reżim z Bretton Woods zakończył się w 1971 roku, kiedy USA nie było już stać na płacenie 35 dolarów za uncję złota. Ale ostatnia ironia losu, że dzisiaj wiemy z dokumentów Harry’ego Dextera White’a, że po tym, jak stracił wpływy, zaczął wierzyć, że powiązanie 35 dolarów ze złotem, znak rozpoznawczy systemu z Bretton Woods, było błędem.

Papież Franciszek: pieniądze to łajno diabła

Papież powrócił do definicji Ojców Kościoła, którzy w II i III wieku twierdzili, że “pieniądz jest łajnem diabła”. Swoje kazanie podczas porannej mszy w Domu św. Marty Franciszek poświęcił mamonie.

„Pieniądz i złoto jest atrybutem władzy diabła nad człowiekiem”.

A SKĄD O TYM WIE PAPIEŻ, CZY OD LUCYFERA? TO DLACZEGO PRZYJMUJE DOLARY OD MASOŃSKICH MILIARDERÓW, KTÓRZY GO PRZEKUPUJĄ. PAPIEŻ POWINIEN WSZYSTKICH INNOWIERCÓW NAUCZAĆ O BOGU, A ON PRZYJMUJE ICH BEZ SŁOWA BOŻEGO, CZYLI W SPRAWIE BIZNESOWEJ.

IDŹCIE NA CAŁY ŚWIAT I NAUCZAJCIE WSZYSTKIE NARODY – TO SĄ SŁOWA BOŻE DO PAPIEŻA, EPISKOPATÓW I ARCHIDIECEZJI – CZY ONI SĄ BOGU POSŁUSZNI? CZY SZEFOWIE W EPISKOPACIE W POLSCE CHOCIAŻ RAZ NAUCZALI UKRAIŃCÓW?  NIE !!! TYLKO GADKA O PIENIĄDZACH I POMOCY. POMAGAJCIE ICH DUSZOM, ABY NIE BYLI POTĘPIENI – OTO JEST POMOC BOŻA.

CZY TO PRAWDA, JAK GŁOSI PLOTKA, ŻE SZEF CUPICH W ARCHIDIECEZJI W CHICAGO SPRZEDAJE KOŚCIOŁY A DOLARY WOZI DO PAPIEŻA FRANCISZKA – PO CO MU DOLARY? SAM FAKT, ŻE PAPIEŻ POZWALA NA SPRZEDAŻ KOŚCIOŁÓW, ŚWIADCZY BARDZO ŹLE O NIM I O ARCHIDIECJI W CHICAGO BO NISZCZY WIERNYCH A KOŚCIOŁY,     TO WŁASNOŚĆ WIERNYCH – NIE CUPICHA. NIGDY SIĘ NIE ROZLICZYŁ Z PIENIĘDZY – CZY KRADNIE?

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Jeśli chcemy zgłębiać pisma proroków, niezwykle pomocny będzie aspekt historyczny. Punktem wyjścia jest często jakiś problem, błąd lub grzech Izraela. Historia nie jest dla niego nauczycielką. Przymierze, jakim związał się z Bogiem, jest stale przez niego łamane. W tym momencie możemy zapytać samych siebie: czy ja uczę się na błędach, czy doświadczanie Bożego Miłosierdzia zbliża mnie do Boga, czy jestem wobec tego obojętny/a?
Prorok, piętnując grzechy bałwochwalstwa, chciwości, nieposłuszeństwa, wskazuje, że tylko one są powodem niewoli asyryjskiej. Wszystko, co oddala od Boga, zapewnia stan niewoli.
Imię Izajasz oznacza „Jahwe zbawi”. Ukazuje ono istotę relacji grzesznego człowieka do Boga, a mianowicie nadzieję na zbawienie, na ocalenie, na ratunek. Ilekroć wdepniemy w jakieś życiowe bagno, oby wtedy zajaśniała w naszym sercu nadzieja, że tylko Bóg może nas zbawić.
Ostatnia część księgi, rozdziały 56-66, jest przepełniona triumfalną nadzieją na poprawę sytuacji, w której znalazł się Izrael. Rozważany fragment nosi tytuł „Poemat pocieszający”. Jahwe jest Bogiem, który zmienia płacz w wesele, prorok nawołuje do wielkiej radości, bo zbliża się pokój. Jerozolima – miasto pokoju i pociechy – jest zapowiedzią nieba po naszych ziemskich zmaganiach.
Żywe Słowo daje nam pokarm w postaci tekstu, który był napisany i dotyczył dalekiej historii, a mimo to jest niezwykle aktualny, bo nasze życie duchowe jest nieustannym powracaniem z niewoli do Boga, aż dojdziemy do niebieskiego Jeruzalem.

Komentarz do psalmu

Tylko Bóg jest godzien chwały, tylko w Jego Osobie pokładajmy nadzieję. Psalmista przywołuje jedne z najważniejszych wydarzeń, które w oczach człowieka wydawały się beznadziejne: Wj 14, 21-22 – przejście suchą stopą przez morze i Joz 3,15-17 – przejście suchą stopą przez Jordan. Ważne jest, aby wspominać takie doświadczenia duchowe, które dają nam siłę i ukazują, że to Pan jest pełen potęgi i mocy.

Komentarz do drugiego czytania

Chlubą dla rodzica jest nowonarodzone dziecko, a dla chrześcijanina nowe narodzenie przez zanurzenie w Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu Jezusa. Krzyż jest naszym znakiem nie przez swoją brutalność, ale przez połączenie nieba i ziemi w ofierze Jezusa. Jeśli nie odrodzimy się jako nowe stworzenie przez Krzyż to żadne rytuały i tradycja religijna nie będą miały znaczenia dla naszego zbawienia. Nowe stworzenie żyje pełnią przykazania miłości Boga i człowieka.

Komentarz do Ewangelii

Jezus zachęca nas do głoszenia słowa bez obciążeń, które utrudniają misję. Wszystko, co skupia niepotrzebnie moją uwagę lub marnuje energię robotnika, powinno być odrzucone. Najważniejszy jest cel misji, czyli obfite głoszenie słowa.
Niesamowicie istotną rzeczą jest też szacunek dla wolnej woli słuchacza. Musimy mieć świadomość, że każdy człowiek ma inny czas dojrzewania w wierze i w przyjęciu słowa lub, że niestety może je odrzucić.
Jeśli z wiarą wypełniamy wolę Bożą, cieszmy się, że nasze imiona zapisane są w niebie, w Księdze Życia, jak to określa Apokalipsa.

Komentarze zostały przygotowane przez Monikę Aleksandrowicz

„Dzieci Moje, dziękuję, że odpowiedzieliście w sercu na Moje Wezwanie. Dzieci Moje, w tych szczególnych czasach nigdy nie porzucajcie modlitwy i uświadamiajcie sobie łaski, jakie na was zstępują, i zawsze dziękujcie.

Dzieci Moje, wy jesteście szczególnie umiłowane w Moich oczach i wobec Naszego Ojca. To jest motyw objawień na całym świecie, abyście byli ostrzeżeni przed niebezpieczeństwami, na jakie się wystawiacie, jeśli porzucacie Boga.(1)

Dzieci, bądźcie wdzięczne i miejcie szacunek dla proroków, którzy zostali wezwani [powołani] do misji, oni prowadzą Kościół [wskazując mu drogę zgodną z wolą Bożą], to jest was wszystkich. Kościół nie składa się tylko ze świątyń, sam Jezus czasami burzył mury [por. Mt 24, 2. J 2, 13-22].(1)

Dzieci Moje, to są także czasy łaski, i wiele z nich ujrzycie, jak zstępują; posłużą one otwarciu oczu tych, co nie wierzą, że Niebo jest zjednoczone z Ziemią [a nie dalekie i obojętne], a Jezus jest blisko każdego z was. Módlcie się za Hiszpanię. Teraz was błogosławię: w Imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen. .”

Kościół w Lyonie oddaje cześć św. Ireneuszowi jako doktorowi Kościoła i swemu głównemu patronowi. Dopiero jednak papież Benedykt XV w roku 1922 doroczną pamiątkę św. Ireneusza rozszerzył na cały Kościół.

W ikonografii jest przedstawiany w stroju biskupa rytu rzymskiego z mitrą i pastorałem.