Dzisiaj rocznica śmierci najmłodszej mistyczki i Czcigodnej Służebnicy Bożej, która nie jest męczennikiem – Antonietty Meo (+3 lipca 1937) 
Antonietta Meo urodziła się 15 grudnia 1930 roku w Rzymie, w rodzinie głęboko wierzącej. Od najmłodszych lat była dzieckiem pogodnym, radosnym i wyjątkowo dojrzałym jak na swój wiek. Rodzice – Michele i Maria – wychowywali ją w duchu katolickim, ucząc modlitwy, wrażliwości na innych i zaufania Bogu. W wieku pięciu lat zaczęła skarżyć się na ból w nodze. Początkowo uważano, że to tylko uraz. Gdy jednak objawy się nasilały, lekarze zdiagnozowali u niej mięsaka kości, agresywny nowotwór złośliwy. Choroba szybko postępowała. Aby ratować życie, lekarze zdecydowali się na amputację lewej nogi. Dla każdego dorosłego byłaby to tragedia – dla Nennoliny była to okazja, by ofiarować swoje cierpienie Jezusowi. W listach, które zaczęła pisać już jako pięciolatka (dyktując je mamie lub pisząc samodzielnie), pojawiały się słowa pełne miłości, akceptacji i duchowej głębi.
Najbardziej poruszającym aspektem życia Nennoliny są jej listy do Jezusa. Napisała ich ponad 100 – proste, dziecięce, ale zarazem przejmująco autentyczne i głębokie. Pisała do Jezusa jak do najlepszego Przyjaciela, czasem jak do Taty. Zadziwia w nich jej świadomość cierpienia, ofiary, świętości – i ogromna miłość do Boga.
Przykład jednego z listów:
„Drogi Jezu, daję Ci moje serce, uczyń z nim, co zechcesz. Jezu, kocham Cię bardzo. Chcę być Twoją lampką, która świeci obok Tabernakulum.
Chcę być Twoją różą. Jezu, chcę być Tobie wierna.”
W innym liście pisała:
„Jezu, wiem, że cierpienie to pocałunek, który Ty dajesz tym, których najbardziej kochasz. Ja też chcę cierpieć, żeby Ci sprawić radość.”
Nennolina nie tylko akceptowała cierpienie – ona je rozumiała w kontekście miłości i ofiary. Choć była jeszcze dzieckiem, miała niezwykłe wyczucie duchowości krzyża. Pragnęła być świętą, „dużą świętą”, jak mawiała. I miała ku temu powody – jej postawa wobec życia, wiary i śmierci była heroiczna.
Mimo amputacji i coraz większych trudności fizycznych (choroba zaatakowała także inne części ciała), Nennolina nie przestawała się uśmiechać. Często odwiedzała kościół pobliski jej domu, przyjmowała Komunię Świętą, modliła się za innych. Była dzieckiem, ale żyła duchowo jak dojrzała chrześcijanka.
Jej rodzice, choć bardzo cierpieli, nie mogli się nadziwić, jak bardzo ich córka „rozumiała Boga”. Nennolina mówiła o tym, że chce oddać całe swoje życie Jezusowi. Nie narzekała, nie buntowała się, nie oczekiwała cudu. Była pogodzona z wolą Bożą, a jednocześnie bardzo ludzka, czuła i bliska innym dzieciom. Jej duchowy kierownik, ksiądz Zampetti, stwierdził później, że „nigdy nie spotkał nikogo, kto z taką ufnością oddałby się Bogu w cierpieniu”. Antonietta Meo zmarła 3 lipca 1937 roku, mając zaledwie 6 lat i 7 miesięcy. W ciągu ostatnich miesięcy życia ból był ogromny, ale jej serce pozostało pełne pokoju. Przed śmiercią przyjęła Pierwszą Komunię Świętą – co było dla niej najważniejszym wydarzeniem.
Po jej śmierci zaczęły się szerzyć wieści o niezwykłej dziewczynce, która w pełni zaufała Bogu. Ludzie modlili się za jej wstawiennictwem, wielu twierdziło, że doznało łask i uzdrowień. Jej grób na cmentarzu Verano w Rzymie stał się miejscem pielgrzymek.
Już w 1942 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny Nennoliny. Zebrano świadectwa jej życia, listy, relacje duchownych i rodziny. Przez dziesięciolecia trwała analiza jej duchowości i niezwykłej dojrzałości wiary. W 2007 roku papież Benedykt XVI ogłosił dekret o heroiczności cnót Antonietty Meo. Oznacza to, że Kościół uznał ją za osobę, która żyła w sposób wyjątkowy pod względem wiary, nadziei i miłości.
To wydarzenie było przełomowe – nigdy wcześniej osoba tak młoda nie została uznana przez Kościół za „czcigodną służebnicę Bożą”. Był to wyraźny sygnał, że świętość nie jest kwestią wieku, ale miłości i zawierzenia.
https://www.facebook.com/