Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że skazanie Doroty „Dody” Rabczewskiej za znieważanie Biblii było… naruszeniem praw człowieka. Chodzi o prowokacyjne słowa piosenkarki, według której Pismo Święte „spisał ktoś napruty winem i palący jakieś zioła”. Chociaż polski sąd skazał celebrytkę na grzywnę w wysokości 5 000 zł, a Trybunał Konstytucyjny (w starym jeszcze składzie) uznał to za zgodne z Konstytucją RP, to teraz Polska ma zapłacić wokalistce 10 tysięcy euro zadośćuczynienia.

Jednocześnie orzecznictwo Trybunału jest skrajnie niekonsekwentne. Jeszcze 3 lata temu ci sami sędziowie orzekli, że praw człowieka nie naruszyło ukaranie przez austriacki sąd kobiety, która podczas wykładu w Wiedniu nazwała Mahometa „pedofilem” z powodu pojęcia za żonę kilkuletniej dziewczynki.

Na szczęście możemy jeszcze podjąć próbę zmiany tego orzeczenia. Polski rząd może się od niego odwołać do Wielkiej Izby Trybunału – chociaż rzadko korzystał dotąd z takiej możliwości. Dlatego uruchomiliśmy petycję w tej sprawie i pracujemy nad wzorem odwołania, które przekażemy Ministrowi Spraw Zagranicznych. W przeszłości odwołanie do Wielkiej Izby ocaliło już prawo mieszkańców Europy do zawieszania krzyży w szkołach, które początkowo podważył wyrok Trybunału we włoskiej sprawie Lautsi. Jest zatem o co walczyć.

Jeśli dojdzie do ponownego rozpoznania sprawy przez powiększony skład Trybunału, wykorzystamy nasze doświadczenie w wielu sprawach przed ETPC i przedstawimy międzynarodowym sędziom opinię przyjaciela sądu („amcus curiae”). Trybunał powinien – w ślad za wcześniejszymi wyrokami – potwierdzić, że wolność słowa nie oznacza wolności do obrażania osób wierzących i ich największych świętości, a ochrona wierzących to także ochrona pokoju religijnego w Europie.

Wierzę w to, że dzięki naszemu zaangażowaniu, uda się odwrócić ten skandaliczny wyrok. Już wiele razy Trybunał w Strasburgu przychylał się do naszych argumentów, cytując stanowiska Ordo Iuris w swoich orzeczeniach. Oby tak było i tym razem.

Angażujemy się także w prace nad nowelizacją kodeksu karnego, która ma usprawnić ochronę osób wierzących oraz miejsc i przedmiotów kultu religijnego. Komitet inicjatywy obywatelskiej odbył już z nami spotkanie oraz otrzymał szczegółowe sugestie usprawnienia projektu w toku prac sejmowych.

Do czasu skutecznej zmiany przepisów nasza praca skupia się na licznych postępowaniach wytoczonych sprawcom szczególnie wulgarnych zniewag wymierzonych wizerunkom Najświętszej Maryi Panny, Pana Jezusa czy przypadkom zakłócania Mszy świętych lub innych religijnych uroczystości. Reprezentujemy także konkretne ofiary przemocy motywowanej nienawiścią do chrześcijan.

Walka o sprawiedliwy, chociażby symboliczny, wyrok dla Dody to walka o skuteczne gwarancje konstytucyjnej zasady wolności religijnej i wolności kultu. W 2015 roku Trybunał Konstytucyjny potwierdził w sprawie Dody, że Konstytucja RP gwarantuje ochronę uczuć religijnych i pozwala na skazanie za ich zniewagę. Wyrok ETPC jest zatem uderzeniem w polską konstytucję i prawo do suwerennego określania przez Polskę zasad prawnej ochrony wolności obywatelskich.

Teraz ważna jest nasza reakcja. Jeśli pozostaniemy bierni, wyrok ETPC może stać się zachętą dla fali bezkarnych ataków na wszystko, co dla nas święte, a nasza wolność wyznania stanie się fikcją. Ale nie jest jeszcze za późno. Dzięki wsparciu naszych Darczyńców, prawnicy Ordo Iuris będą dalej walczyć o nasze konstytucyjne prawa.

O sprawie została zawiadomiona prokuratura, która wniosła akt oskarżenia, zarzucając artystce naruszenie art. 196 Kodeksu karnego, który stanowi, że „kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej lub miejsce przeznaczone do publicznego wykonywania obrzędów religijnych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”.

Doda przyjęła kuriozalną linię obrony, sprowadzając swoją wypowiedź do absurdu. Wyjaśniała, że jej słowa nie miały być dla nikogo obraźliwe, ponieważ „napruty” oznacza „pozytywnie nastawiony”, „wino było mszalne”, a „zioła z pewnością mogły być lecznicze”…

Te tłumaczenia nie przekonały warszawskiego sądu rejonowego, który skazał piosenkarkę na symboliczną karę grzywny w wysokości 5 tys. zł. Wyrok został utrzymany w mocy przez sąd okręgowy. Pełnomocnik Dody złożył skargę do Trybunału Konstytucyjnego, a ten potwierdził zgodność art. 196 Kodeksu karnego, przewidującego karę za publiczne obrażenie uczuć religijnych, z Konstytucją RP.

Ostatecznie sprawa trafiła do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Za zgodą Przewodniczącego I Sekcji Trybunału, przystąpiliśmy do postępowania, składając stanowisko Instytutu Ordo Iuris. Przypomnieliśmy w nim, że zgodnie z ugruntowanym przez lata orzecznictwem ETPC, państwo ma prawo karać wypowiedzi mające „bezproduktywnie obraźliwy” charakter pod adresem obiektów kultu religijnego, a więc wypowiedzi bezwartościowe dla debaty publicznej, których wyłącznym celem jest upokorzenie osób wierzących.

Trybunał – po 10 latach – ogłosił swój wyrok, orzekając większością 6 do 1 (zdanie odrębne zgłosił jedynie polski sędzia prof. Krzysztof Wojtyczek), że skazanie artystki było naruszeniem art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, gwarantującego każdemu człowiekowi wolność słowa. Sędziowie ETPC zignorowali tym samym nie tylko jednoznaczne wyroki polskich sądów powszechnych i Trybunału Konstytucyjnego, ale też… swoje własne orzecznictwo.

Wyrok stoi też w sprzeczności z innymi decyzjami podejmowanymi w podobnych sprawach. Wystarczy tu wspomnieć o głośnej sprawie E.S. przeciwko Austrii z 2019 roku, gdy Trybunał oddalił skargę kobiety, skazanej za wypowiedź, w której na zamkniętym seminarium na temat islamu zarzuciła Mahometowi skłonności pedofilskie, powołując się na to, że islamski prorok wszedł w związek małżeński z 6‑letnią dziewczynką, a zgodnie z islamską tradycją skonsumował ten związek, gdy młoda żona miała 9 lat. Pomimo tego, że kobieta przywołała w swojej wypowiedzi znane fakty historyczne, ETPC uznał, że wypowiedź stanowiła „podłe pogwałcenie ducha tolerancji”.

Jednym słowem, Trybunał stwierdził, że nie można obrażać islamskiego proroka i autora świętej księgi muzułmanów (nawet jeśli wypowiedź ma jasne podstawy w faktach historycznych), ale można bezkarnie znieważać proroków i autorów księgi świętej dla chrześcijan i żydów (nawet jeśli wypowiedź nie ma żadnych podstaw, „nie opierała się na poważnych źródłach” i „była celowo frywolna i barwna, ze względu na chęć wzbudzenia zainteresowania”).

Dlatego też uruchomiliśmy specjalną petycję, w której apelujemy do Ministra Spraw Zagranicznych Zbigniewa Raua i Pełnomocnika Ministra Spraw Zagranicznych do spraw Postępowań przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka Jana Sobczaka o odwołanie się od orzeczenia ETPC. W petycji podkreślamy, że odwołanie się od wyroku jest kluczowe w obliczu narastającej wrogości wobec chrześcijan w Polsce.

Liczymy na to, że polski rząd nie pozostanie bierny. Bezczynność i akceptacja wyroku w sprawie Dody stanowiłyby przyzwolenie na znieważanie największych świętości. Jeśli rząd odwoła się od wyroku, nasi prawnicy złożą do Wielkiej Izby Trybunału wniosek o przystąpienie do postępowania.

Pracujemy już nad pismem odwoławczym, które przekażemy rządowi wraz z podpisanym przez Polaków apelem o odwołanie od wyroku. Dzięki temu, strona rządowa będzie w pełni przygotowana do reakcji na wyrok ETPC i samo odwołanie pozostanie już tylko kwestią formalną.

Nasi prawnicy mają już wieloletnie doświadczenie w interwencjach przed Trybunałem w Strasburgu, który wielokrotnie przywoływał nasze opinie, wydając wyroki zgodne ze stanowiskiem Ordo Iuris.

Nasza aktywność przyczyniła się do stworzenia jednolitej linii orzeczniczej w sprawie bezprawnych praktyk Barnevernet – norweskiego urzędu ds. dzieci, który często zupełnie bezpodstawnie odbierał dzieci z domów rodzinnych. Trybunał, wielokrotnie cytował nasze stanowiska, potępiając praktyki Barnevernet.

W ostatnich miesiącach, odnieśliśmy też kilka znaczących sukcesów w sprawach par jednopłciowych, które – wbrew oczywistym faktom biologicznym – domagały się uznania przez krajowe urzędy, że są „rodzicami” dzieci, urodzonych im za pieniądze przez obce kobiety. Jedna z takich par ze stosownym wnioskiem udała się do polskiego urzędu. Sędziowie ETPC przychylili się też do naszego stanowiska, odrzucając skargę rumuńskich aktywistów LGBT, którzy twierdzili, że skandowanie haseł sprzeciwiających się postulatom ruchu politycznego LGBT stanowiło wobec nich formę… tortur.

To tylko niewielka część sukcesów, jakie odnieśliśmy przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, który coraz częściej jest dla lewicowych radykałów narzędziem do narzucania „niepokornym” narodom swoich nieakceptowanych przez większość społeczeństwa postulatów. W tym celu, inicjują procesy, skazane z góry na porażkę na poziomie krajowym – tylko po to, by trafiały one ostatecznie do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Przystępujemy więc do wszystkich postępowań, w których ważą się losy fundamentalnych wartości polskiej konstytucji, a więc ochrony życia, tożsamości małżeństwa, wolności słowa, sumienia i wyznania czy spraw takich jak dopuszczalność surogacyjnego handlu macierzyństwem, adopcja dzieci przez pary jednopłciowe, eutanazja, a nawet obecność krzyża w przestrzeni publicznej.

W tym miesiącu zainterweniowaliśmy w sprawie – procesyjnie wnoszonej i wystawionej w zaszczytnym miejscu w warszawskim Teatrze Dramatycznym – rzeźby „złotej waginy”, imitującej swoim wyglądem figurę Matki Bożej.

Konsekwentnie walczymy o sprawiedliwą karę dla Adama D. ps. „Nergal”, który znieważał wizerunki Jezusa i Maryi. Wciąż prowadzimy postępowania karne lewicowych aktywistek z Płocka, które wpisały barwy ruchu LGBT w wizerunek Matki Bożej Jasnogórskiej oraz sprawców licznych profanacji, dokonywanych regularnie na demonstracjach środowisk LGBT.

W wielu z tych spraw byliśmy zmuszeni do składania zażaleń, apelacji, a nawet kasacji do Sądu Najwyższego, wobec częstego umarzania postępowań czy uniewinniania bluźnierców i prowokatorów.

Co więcej, wsparliśmy pokrzywdzonych w ponad 60 postępowaniach karnych w związku z falą ataków na kościoły, jaka przeszła przez Polskę po wyroku Trybunału Konstytucyjnego sprzed prawie dwóch lat w sprawie aborcji eugenicznej. W żadnej z dotychczas zakończonych spraw, pomimo ewidentnego podejmowania działań motywowanych nienawiścią względem katolików, nie doszło do skutecznego skazania oskarżonego.

Nie ulega więc wątpliwości, że mamy do czynienia ze sporym problemem z egzekwowaniem obowiązujących przepisów, chroniących uczucia religijne osób wierzących.

Kluczowe dla ochrony wolności wyznania będzie wpisanie do Kodeksu karnego ochrony obiektu kultu, a także miejsc i przedmiotów do kultu przeznaczonych. Obowiązujące dziś przepisy skutkują tym, że aby zainicjować postępowanie o obrazę „uczuć religijnych”, musi znaleźć się konkretna osoba, która poczuje się dotknięta daną profanacją czy bluźnierstwem. Po drugie, kwestia urażonych „uczuć” jest sprawą subiektywną i zależną od naszej osobistej wrażliwości. W efekcie, sądy kwestionują często zasadność zarzutów, a przepis staje się coraz rzadziej egzekwowany. Zaproponowana przez nas zmiana skutkowałaby więc obiektywizacją przestępstwa i uwolnieniem sądów od konieczności badania „stanu uczuć” pokrzywdzonych.

Zaproponowaliśmy też inicjatorom projektu usprawnienie zasadnych przepisów zakazujących karania chrześcijan za wyrażenie opinii motywowanych nauczaniem religijnym – tak jak miało to miejsce w słynnej sprawie Janusza Komendy, zwolnionego z IKEI za cytowanie Pisma św.

Aby nowe przepisy nie były nadużywane, proponujemy rozszerzenie projektu o regulacje urealniające zasady rejestracji nowych kościołów i związków wyznaniowych. Wzorujemy się w tym zakresie na przepisach innych krajów Europy. W przeciwnym wypadku ochrona religii chroniłaby związki wyznaniowe powoływane dla żartów (jak „kościół latającego potwora spaghetti”) czy wyłącznie dla uzyskania przywilejów podatkowych.

O tym jak ważna jest wspólnota wartości, przekonuję się każdego dnia – we wszystkim co robimy w Instytucie Ordo Iuris. Bo to właśnie wspólne zaangażowanie Przyjaciół, Darczyńców i Sympatyków Ordo Iuris z naszymi adwokatami, analitykami i innymi ekspertami Instytutu, sprawia, że możemy profesjonalnie, konsekwentnie i skutecznie interweniować w obronie fundamentalnych wartości naszej cywilizacji.

Dlatego ośmielam się prosić Panią o finansowe wsparcie tych działań, byśmy mogli doprowadzić do końca wszystkie sprawy, opisane w tej wiadomości.

Każda interwencja przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka wymaga od nas przygotowania anglojęzycznej opinii prawnej, w której analizujemy nie tylko polskie prawo i orzecznictwo polskich sądów, ale też przepisy Konwencji Praw Człowieka i całego systemu prawa międzynarodowego oraz orzecznictwo ETPC w podobnych sprawach. Za każdym razem, na taką analizę przeznaczamy co najmniej 4 000 zł, a w bardziej skomplikowanych przypadkach, musimy się liczyć z kosztem rzędu nawet 8 000 zł.

Obecnie czekamy na zgodę na przesłanie opinii „przyjaciela sądu” w 14 sprawach, toczących się przed ETPC. 5 z nich to skargi złożone przez polskie feministki, które chcą wykorzystać Trybunał w Strasburgu do obalenia wyroku polskiego TK i zniesienia prawnej ochrony życia w Polsce. Inne dotyczą między innymi surogacji, „zmiany płci” czy próby zarejestrowania jednopłciowego „małżeństwa” w Polsce. Chcemy też uczestniczyć w postępowaniu organizatorki „czarnego marszu”, która została skazana za znieważenie symbolu Polski Walczącej w trakcie aborcyjnej demonstracji. Jeśli zostaniemy dopuszczeni do wszystkich tych spraw, będziemy musieli przeznaczyć na nie ponad 50 000 zł.

Oczywiście mam też wielką nadzieję, że będziemy mogli zainterweniować w postępowaniu odwoławczym od wspomnianego wyroku Dody. Obecnie kończymy prace nad pismem odwoławczym.

Dlatego bardzo Panią proszę o wsparcie Instytutu kwotą 30 zł, 50 zł, 100 zł lub dowolną inną, co pozwoli nam kontynuować naszą walkę w obronie podstawowych praw osób wierzących.

w ostatnich tygodniach radykalna lewica znów pokazuje oblicze wroga wolności słowa i nauki. Kolejni nauczyciele i wykładowcy są prześladowani, a ich książki poddawane są medialnej i sądowej cenzurze. Aby stać się ofiarą aktów nienawiści i bojkotu, wystarczy skrytykować ideologię gender albo podać w wątpliwość inne obowiązujące, modne wierzenia. W efekcie, nauki społeczne stają się zakładnikami lewicowych aktywistów, odchodząc od swojej misji rzetelnego diagnozowania rzeczywistości i proponowania rozwiązań.

Ważną przestrogą przed tym, co może nam grozić, jest ideologiczna agresja stająca się codziennością w USA. Sędzia amerykańskiego Sądu Najwyższego Clarence Thomas, który poparł wyrok znoszący federalne „prawo do aborcji”, został zmuszony do rezygnacji z prowadzenia zajęć na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie. Wcześniej wielokrotnie grożono mu śmiercią, a w trakcie demonstracji przed Sądem Najwyższym aborcyjni aktywiści rozdawali ulotki z jego domowym adresem.

W Polsce widzimy wyraźne zapowiedzi podobnej eskalacji agresji. Nasi prawnicy i eksperci występują w obronie takich nauczycieli i naukowców jak prof. Ewa Budzyńska, prof. Wojciech Roszkowski, kurator Barbara Nowak, dr Paul Cameron, dyrektor liceum Dariusz Jakóbek czy nauczyciel Krystian Frelichowski. Zapewniamy prawną obronę także wielu innym ofiarom nagonki i cenzury, których sprawy nie trafiły na czołówki gazet, ale mają kluczowe znaczenie dla poszanowania prawdy i wolności w ich małych społecznościach szkolnych lub akademickich. W wielu sprawach już odnieśliśmy sukcesy.

Każda z nich to dziesiątki godzin ciężkiej pracy i nie bylibyśmy w stanie zaangażować do tego najlepszych prawników i ekspertów, gdyby nie wsparcie Darczyńców Ordo Iuris. Czas pokazuje, że nasze wspólne zaangażowanie przynosi efekty.

Do chóru cenzorów dołączył głos partnera międzynarodowej kancelarii prawnej Dentons, który zaangażował autorytet i siłę globalnej korporacji obsługującej polskie spółki Skarbu Państwa do ataku na naukowca. Natychmiast zażądaliśmy od spółek Skarbu Państwa wyjaśnienia, czy zdają sobie sprawę z ideologicznego zaangażowania Dentons. Przygotowaliśmy też petycję, w której wzywamy klientów kancelarii Dentons do obrony konstytucyjnych wolności słowa i nauki.

Na efekt nie trzeba było długo czekać. Partner kancelarii zamilkł, a sama korporacja wymijająco wycofuje się z angażowania swej marki w kontrowersyjny atak na naukowca i podręcznik. Zrobimy, co w naszej mocy, by ta sprawa skończyła się całkowitym zwycięstwem wolności badań naukowych.

Sukces odnieśliśmy już w sprawie małopolskiej kurator oświaty Barbary Nowak, która została zaatakowana za krytykę warszawskiej Deklaracji LGBT+. Ówczesny wiceprezydent stolicy Paweł Rabiej określił na Twitterze Panią kurator i jej męża mianem „homofobów” i „antysemitów”. W maju sąd uznał polityka winnym naruszenia dóbr osobistych państwa Nowaków i nakazał mu przeproszenie pokrzywdzonych.

Wcześniej obroniliśmy amerykańskiego psychologa dr. Paula Camerona, którego za podważanie naukowych kompetencji przepraszać musiała toruńska organizacja LGBT.

Niedawno doprowadziliśmy do przywrócenia do pracy Dariusza Jakóbka – dyrektora łódzkiego liceum, którego próbowano pozbawić stanowiska po tym, gdy sprzeciwił się wykorzystywaniu symboliki proaborcyjnych „czarnych marszów” jako awatarów uczniów w trakcie nauczania zdalnego. O sprawiedliwość walczymy też dla Krystiana Frelichowskiego – nauczyciela, któremu dyrektor szkoły groził zwolnieniem dyscyplinarnym i zaatakował go publicznie za krytykę postulatów ruchu LGBT. W licznych procesach bronimy też rodziców, którzy w trosce o swoje dzieci ujawniają zagrożenia wynikające z wulgarnej edukacji seksualnej lub „antydyskryminacyjnej”.

Jak zwykle podejmujemy także proaktywne działania. Systematycznie tworzymy kolejne przestrzenie wolności dla cenzurowanych naukowców. Wielu ma możliwość wykładania, chociażby gościnnie, na naszej uczelni Collegium Intermarium. Inni mogą liczyć na naukową rzetelność, otwartość i bezstronność naszego wydawnictwa naukowego. Właśnie ukazała się w nim obszerna monografia na temat medycznych, prawnych i ekonomicznych skutków pandemii COVID‑19. Na jej kartach przeprowadziliśmy pierwszą wolną od cenzury naukową dyskusję na temat zasadności oraz skutków ograniczeń praw i wolności obywatelskich w latach 2020‑2022.

Jeśli dziś nie sprzeciwimy się próbom kneblowania odważnych naukowców, dyrektorów szkół, nauczycieli i rodziców, to cenzura będzie mogła wkrótce dotknąć każdego z nas. Tak mnie, jak i Panią oraz naszych bliskich. Wierzę, że działając wspólnie, możemy wygrać tę walkę.

Książka, zachęcająca do podejmowania z młodzieżą trudnych tematów i prowadzenia dojrzałych dyskusji, stała się przedmiotem skoordynowanej nagonki. Nauka prowadząca do samodzielnego myślenia nie jest w smak radykalnej lewicy. Media i politycy jeszcze przed lekturą podręcznika wzywali do prewencyjnego ocenzurowania publikacji i wycofania jej z rynku.

Słowa o „produkcji ludzi” zostały uznane za atak na dzieci poczęte metodą in vitro i ich rodziny, choć w podręczniku mowa była o innym problemie. Wystarczy w tym kontekście wspomnieć choćby o międzynarodowych targach „Men Having Babies”, gdzie mężczyźni mogą „kupić sobie” wymarzone dziecko, które urodzi im później surogatka. Organizatorzy dają mężczyznom (najczęściej praktykującym homoseksualistom) możliwość wyboru preferowanej płci, koloru skóry, włosów czy oczu dziecka, co sprawia, że „klienci” mogą oczekiwać konkretnego „produktu”.

Nieludzki biznes surogacyjny prowadzi później do takich dramatów dzieci jak w sprawie kobiet z Islandii, które domagały się wpisania ich jako „matek” dziecka urodzonego przez surogatkę. W sprawie, w której prawnicy Ordo Iuris interweniowali przed Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu, chłopiec miał formalnie cztery „matki”, chociaż żadna z nich nie była jego matką biologiczną.

Zanim rozpoczęliśmy obronę Profesora, sprawę podręcznika skonsultowałem z najlepszymi w kraju ekspertami w zakresie genetyki i bioetyki. Przeciwstawiając się kampanii dezinformacji wymierzonej w prof. Roszkowskiego, Rada Naukowa Instytutu Ordo Iuris wydała także stanowisko, w którym „wyraziła stanowczy sprzeciw wobec zamachu na wolność słowa, wolność gospodarczą, wolność naukową i akademicką”.

Do ataku na autora podręcznika przyłączył się Wojciech Kozłowski – partner w międzynarodowej kancelarii Dentons, który zapowiedział pozwanie prof. Roszkowskiego i obiecał wsparcie osób rzekomo pokrzywdzonych treścią szkolnego podręcznika. Prawnik przywoływał przy okazji swój wcześniejszy proces wytoczony jednej z liderek polskiego ruchu pro-life Kai Godek, która została pozwana za wyrażenie poglądów na temat postulatów ruchu LGBT.

Fakt, że międzynarodowa korporacja prawnicza, która patronuje działaniom odbieranym jako atak na wolność słowa i nauki, obsługuje spółki Skarbu Państwa wzbudził nasze zainteresowanie. Dlatego wysłaliśmy do państwowych spółek pismo, w którym zwracamy uwagę na niebezpieczeństwa dla wolności obywatelskich wynikające z prób cenzurowania debaty publicznej oraz prosimy o informację o wartości usług korporacji Dnetons, opłacanych przez spółki Skarbu Państwa.

Nasze pytania to początek prac nad ważnym raportem, w którym przypomnimy rządowi i spółkom Skarbu Państwa, że wybór dostawców globalnych usług ma znaczenie. Wielu z nich nie jest bowiem neutralnych w cywilizacyjnej wojnie, stając zdecydowanie po stronie cywilizacji śmierci. Jako obywatele, możemy oczekiwać, że państwowy majątek nie będzie wykorzystywany sprzecznie z konstytucyjnymi zasadami – w tym ochroną małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny, ochroną życia czy ochroną wolności. Pamiętają o tym zagraniczne korporacje, pamiętać powinny także nasze wielkie koncerny.

Po naszej interwencji, Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że były wiceprezydent Warszawy Paweł Rabiej, który nazwał małopolską kurator oświaty Barbarę Nowak „bigotką, homofobką i astysemitką” musi przeprosić za swoje słowa i pokryć koszty postępowania. Przyczyną ataku radykalnego polityka były medialne wypowiedzi Barbary Nowak, w których kurator krytycznie odniosła się do warszawskiej Deklaracji LGBT+ ogłoszonej przez Rafała Trzaskowskiego. Ponieważ wyrok nie uwzględnił żądanego przez nas zadośćuczynienia, złożyliśmy w tej sprawie apelację, domagając się dodatkowo od Pawła Rabieja wpłaty 30 000 zł na Fundację Dzieło Nowego Tysiąclecia.

Wcześniej z sukcesem broniliśmy dr. Paula Camerona – amerykańskiego psychologa, którego badania naukowe nie podobały się propagatorom ruchu LGBT. Radykalni aktywiści za pomocą kampanii oszczerstw i pomówień usiłowali zablokować wykłady dr. Camerona w Polsce, podważając dorobek naukowy amerykańskiego psychologa i rzetelność jego badań, nazywając go „naukowym hochsztaplerem” i „kłamcą”. Swoje fałszywe oskarżenia rozpowszechniali również w internecie.

Sądy przyznały rację naszym argumentom i nakazały oszczercom przeproszenie naukowca. Wyrok został wykonany.

W imieniu nauczyciela, pozwaliśmy dyrektora, żądając przeprosin. Pod koniec września odbędzie się ostatnie posiedzenie sądu w tej sprawie, podczas którego przedstawiciele stron wygłoszą mowy końcowe.

Stanęliśmy też po stronie Dariusza Jakóbka – dyrektora jednego z łódzkich liceów, którego władze miasta chciały zwolnić po tym, gdy mężczyzna broniąc apolityczności szkoły, zabronił wykorzystywania podczas lekcji online znaków partii i organizacji politycznych, a także „symboli i znaków graficznych o wydźwięku wulgarnym, obscenicznym”. Dyrektor nie zgodził się na zrobienie wyjątku dla czerwonej błyskawicy, będącej wówczas symbolem proaborcyjnych „czarnych marszów”.

W rezultacie mężczyzna padł ofiarą nagonki ze strony lewicowych mediów, został zawieszony i pozbawiony części wynagrodzenia przez odpowiedzialną za obszar edukacji wiceprezydent miasta Małgorzatę Moskwę-Wodnicką z Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Polityk skierowała też do Komisji Dyscyplinarnej Nauczycieli wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Ostatecznie Dariusz Jakóbek został przywrócony do pracy, a do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w ogóle nie doszło.

Obecnie reprezentujemy dyrektora we wszczętym po naszym zgłoszeniu postępowaniu karnym dotyczącym przekroczenia uprawnień przez wiceprezydent Łodzi, która podjęła bezpodstawną decyzję o odsunięciu dyrektora od pełnienia obowiązków. Wszczynamy również proces cywilny przeciwko łódzkiemu radnemu, który powielał kłamstwa na temat działań dyrektora.

Ta skuteczność nie byłaby możliwa, gdyby nie wsparcie naszych Darczyńców.

Reprezentujemy rodziców ze Stowarzyszenia Rodzin Wielodzietnych Warszawy i Mazowsza, których problemy zaczęły się po opublikowaniu listu otwartego, w którym ostrzegli przed szkodliwymi skutkami wprowadzania do szkół zajęć z tzw. „edukacji antydyskryminacyjnej”. Szczegółowo opisywali w nim treść, przebieg i metody, za pomocą których edukatorzy „antydyskryminacyjni” próbują przemycać do szkół wulgarne treści w ramach takich zajęć. Tekst został opatrzony licznymi przypisami i odniesieniami do powszechnie dostępnych materiałów. Część z nich zalecało promocję zachowań homoseksualnych wśród dzieci i młodzieży.

Zapoczątkowana przez organizację kampania informacyjna odniosła sukces. Wiele szkół i rodziców mogło zapoznać się z obiektywną informacją o zagrożeniach dla dzieci. Nie spodobało się to aktywistom LGBT, którzy liczyli na to, że pod pozorem „edukacji antydyskryminacyjnej” będą mogli wejść do placówek oświatowych. Przy wsparciu „Gazety Wyborczej” przeprowadzili zbiórkę pieniędzy i skierowali przeciw Stowarzyszeniu aż siedem pozwów o naruszenie dóbr osobistych, żądając rozesłania przeprosin do szkół w całej Polsce oraz finansowego zadośćuczynienia.

Celem aktywistów LGBT było oczywiście zastraszenie procesami rodziców, którzy nie boją się otwarcie krytykować genderowej agendy. Jednak po stronie rodziców stanął Instytut Ordo Iuris i jego Darczyńcy, zapewniając pomoc prawną Stowarzyszeniu. Po zapoznaniu się z argumentacją naszych prawników, redaktor oraz współautor kontrowersyjnej publikacji „Lekcja równości: jak prowadzić działania antydyskryminacyjne w szkołach” i jednocześnie jeden z pozywających, Jan Świerszcz wycofał swój pozew.

W sprawach zainicjowanych przez Agnieszkę Kozakoszczak oraz wyrzuconą za zbytnią wulgarność z parady równości Martę Konarzewską odnieśliśmy częściowy sukces. Choć sądy zobowiązały do przeproszenia aktywistek, to nie doszło do nakazania kosztownych przeprosin, które miały być rozesłane do szkół w całej Polsce. Tym samym, uchroniliśmy organizację przed widmem bankructwa. W tych sprawach walka jeszcze trwa – zarówno przed sądem okręgowym, jak i przed Sądem Najwyższym.

Naszym całkowitym zwycięstwem zakończyła się interwencja w obronie matki, która sprzeciwiła się wprowadzeniu do szkoły swojego dziecka wulgarnych zajęć. Kobieta wystąpiła przeciw pomysłowi zaproszenia do placówki działaczy Grupy Edukatorów Seksualnych PONTON, który został zgłoszony przez inną matkę podczas posiedzenia Rady Rodziców. Za swoją odwagę została pozwana przez sympatyka grupy PONTON.

Reprezentując matkę, wnieśliśmy o oddalenie powództwa, argumentując, że kobieta korzystała z konstytucyjnie gwarantowanej wolności słowa oraz prawa do wychowania dziecka w zgodzie z własnymi przekonaniami. Sąd przychylił się do naszego stanowiska i uznał, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, oddalając bezzasadne powództwo.

Wykładowcy z wielu krajów odwiedzają Collegium Intermarium, gdzie ich naukowe badania i poglądy nie podlegają ideologicznej cenzurze. Wierzymy, że prawda obroni się sama w warunkach wolnej i rzetelnej debaty na argumenty. Wyrazem tego umiłowania wolności jest wydana właśnie w Wydawnictwie Naukowym Ordo Iuris monografia „Ograniczenia praw i wolności wprowadzone w Polsce w związku z epidemią COVID‑19”. To jedyna jak dotąd naukowa publikacja, w której badacze o różnych poglądach i prezentujący różne oceny mogli podjąć się dyskusji na temat prawnych, medycznych i ekonomicznych skutków pandemii.

Obrona dobrego imienia profesora Wojciecha Roszkowskiego i przygotowanie raportu o zatrudnianiu przez spółki Skarbu Państwa globalnych korporacji podważających polski ład konstytucyjny to wydatek rzędu 25 000 zł. Ten jeden projekt to zarówno ochrona wolności słowa, jak i przypomnienie rządzącym o niezbędnej podmiotowości i niezależności państwowych spółek.

Walka o sprawiedliwość dla Dariusza Jakóbka wymaga zgromadzenia 15 000 zł. Zwyciężając w tej sprawie, udowodnimy radykalnym politykom, że nie mogą bezkarnie opowiadać kłamstw na temat nauczycieli, którzy sprzeciwiają się przenikaniu politycznej agitacji do szkół.

Kontynuowanie postępowań w obronie rodziców ze Stowarzyszenia Rodzin Wielodzietnych Warszawy i Mazowsza to łącznie nawet 10 000 zł. Jeżeli nie obronimy dzielnych rodziców przed bankructwem, to wkrótce podobny los może spotkać każdego, kto sprzeciwi się organizacji w szkole genderowych zajęć.

Wydanie monografii na temat pandemii to 25 000 zł, z czego zgromadziliśmy na razie jedynie 7 000 zł.

Dlatego bardzo Panią proszę o wsparcie Instytutu kwotą 30 zł, 50 zł, 100 zł lub dowolną inną, dzięki czemu będziemy mogli profesjonalnie i skutecznie bronić rodziców, nauczycieli i wykładowców akademickich, którym ideologiczni cenzorzy usiłują zamknąć usta.